Dzień trzeci

Spotkanie z Glorią Carreno i Celią Zack de Zukerman, autorkami książki o Santa Rosa było bardzo emocjonujące. Zaraz postaram się wyjaśnić dlaczego.

Najpierw jednak kilka faktów historycznych:

W dniach 28 -31 grudnia 1942 roku premier Sikorski, przyleciał ze Stanów Zjednoczonych do Meksyku, gdzie został  przywitany  na lotnisku z honorami należnymi głowie państwa sojuszniczego. W wyniku tego spotkania prezydent  Avila Camacho ogłosił decyzję o przyjęciu 5 tysięcy „polskich uchodźców z Azji”.  Meksyk stał  się w ten sposób  jedynym krajem na świecie spoza Wspólnoty Brytyjskiej,  i jedynym spośród krajów obu Ameryk, który zaofiarował rządowi  polskiemu pomoc  w rozwiązaniu katastrofy  humanitarnej, jaką w 1942 roku  była sytuacja tysięcy polskich cywilów umieszczonych w tymczasowych obozach dla uchodźców w Iranie

5 kwietnia 1943 roku nowy ambasador Polski  w Meksyku Władysław Neuman, wspólnie z ambasadorami USA, Wielkiej Brytanii I wiceministrem spraw zagranicznych Meksyku utworzyli komitet  roboczy, który miał zdecydować o lokalizacji pierwszego obozu dla polskich uchodźców.   Wybór padł na opuszczoną hacjendę Santa Rosa , 10 km od miasta Leon, stolicy stanu Guanajuato, kolebki meksykańskiej rewolucji. Podejmując  decyzję o wyborze miejsca kierowano się przede wszystkim warunkami klimatycznymi osiedla -pogoda przypomina tam lato w Tatrach,  oraz względną  izolacją od dużych skupisk tubylczej ludności. Umowę z właścicielami hacjendy podpisał 20 kwietnia ambasador Neuman, koszty utrzymania kolonii pokrywał rząd amerykański.
Tyle bezsporne fakty.

Gloria i Celia zatytułowały swoją książkę  El Convenio Ilusorio, czyli „ Wygodna Iluzja”.  Uważają, że meksykański rząd został w pewien sposób zmuszony przez amerykańskiego i brytyjskiego koalicjanta do wystosowania zaproszenia, żeby stworzyć iluzję  zaangażowania Meksyku w wysiłek wojenny aliantów.

Jakie ma to jednak znaczenie dla oceny całej sytuacji? Ten gest uratował życie wielu osobom, w tym mojej rodzinie. Czy był to ukłon w stronę amerykanów, czy autentyczny wyraz współczucia nie jest istotne. Iluzja- nie iluzja, dla mnie  najważniejsze jest to, że Meksykanie przywitali Polaków niezwykle serdecznie. Ich gościnność i otwartość  nie były przecież wyreżyserowane przez polityków. Mam wrażenie, że Gloria i Celia nie zdają sobie sprawy, ile  wówczas dla umęczonych Polaków znaczyła możliwość zamieszkania w przyjaznym otoczeniu.

 

Dodaj swój komentarz

komentarz(y)

Zostaw komentarz